vrijheid in verbinding



  Toen ik zesentwintig jaar geleden trouwde, schreef ik op de trouwkaart; Vrijheid in verbinding.
Een korte zin waar mijn creatieve hart destijds helemaal van open ging. Me niet realiserend dat het werk vanaf toen pas echt begon: het verkennen van de drie woorden die me zo gelukkig maakten.

ik wilde de toekomst ingaan met het gevoel vrij te zijn in liefde, maar juist toen ontdekte ik de sporen die het verleden in me had achter gelaten.

Wat betekende het korte zinnetje

- Vrijheid in verbinding - voor mij?

Achteraf zie ik dat "me verbinden vanuit vrijheid" te maken had met diepgaande thema's in mijn leven. Eén daarvan ging over Grenzen.

Ik wist toen al dat persoonlijke grenzen essentieel zijn voor een gezonde relatie. Maar er speelde nog te veel op onbewust niveau. In de onderstroom leefde een hoop: om alsnog te vinden wat ooit ontbrak. Dit bracht onvrijheid en verstrikkingen met zich mee, en saboteerde — vaak ongemerkt — de ruimte om werkelijk te verbinden in vrijheid. Niet alleen in relatie tot de ander, maar ook in de liefde en verbinding met mezelf.

Grenzen zijn er om jezelf heel te houden.
Om de liefde die door je heen stroomt - in haar volle frequentie - bijeen te houden.
Ze maken het mogelijk om je behoeften en verlangens kenbaar te maken, om nee te zeggen, en om te erkennen dat jouw plezier, jouw wensen en jouw waarheid er óók mogen zijn. Ook energetisch en emotioneel: dat we niet hoeven te dragen voor de ander.

Ik ontdekte hoeveel we bereid zijn van onszelf in te leveren. Hoe automatisch dat gaat - ons aanpassen en meebewegen.  Zeker als kind, wanneer we leren dat dit nodig is om het leven emotioneel veilig te houden, of op zijn minst draaglijk.

Het is een intelligent, creatief systeem dat precies deed wat nodig was om je ergens doorheen te trekken. Een wijsheid die voortkomt uit de natuur, bedoeld om te beschermen, en ergens tegen bestand te zijn. Er is altijd een automatische reactie op verlies. Niet altijd als herinnering, maar als automatisme. Alsof je zenuwstelsel sneller reageert dan jij kunt bijbenen.

 Wat gebeurt er wanneer je ontdekt dat liefde geen pijn hoeft te doen, terwijl je dat onbewust altijd hebt geloofd?
Niet omdat iemand het ooit letterlijk zei, maar omdat ervaring je dat leerde. Omdat je het zag, voelde, herhaalde. Zo werd intensiteit vertrouwd, en rust onrustig. Alsof er iets miste.

Me verbinden vanuit vrijheid betekende voor mij bevrijden van een verborgen claim - een stil contract dat zei dat nabijheid iets kost, dat liefde voorwaarden kent. Het was stoppen met afstand nemen zodra iets te dichtbij kwam. Het durven voelen, en de moed vinden om te blijven waar ik altijd van weg wilde.
Een ontmaskering van mijn eigen systeem. Een systeem dat getraind was op volhouden en doorzetten, op dragen, maar niet op ontvangen. Niet op vertrouwen dat ik niet hoefde te vechten om liefde te laten bestaan.

Pas toen ik dat begon te zien, ontstond er ruimte. Ruimte om mezelf niet langer kwijt te raken.
Ruimte om lief te hebben zonder mezelf te verlaten.
Ruimte om te verbinden - vanuit vrijheid.

Deze weg voelde als een avontuur in een zoektocht naar balans: leren bewegen tussen verbinding met de creatieve bron van het universum en de tastbare, aardse liefde hier. Niet kiezen tussen hemel of aarde, maar ze samenbrengen. Liefde belichamen. Spirit leven.