Thuiskomen bij jezelf

Er was een tijd waarin ik dacht dat ik mijn plek moest verdienen. Door harder te werken. Door meer te leren. Door mezelf steeds opnieuw aan te passen aan wat ik dacht dat er van mij verwacht werd. Ik leefde vooral vanuit mijn hoofd. Maar diep van binnen wist ik dat er iets ontbrak. Ik leefde niet echt vanuit wie ik werkelijk was.

Tijdens de coronaperiode kwam Human Design op mijn pad. Niet als iets wat me vertelde wie ik moest worden, maar als een herinnering aan wie ik altijd al was. Er vielen geen kwartjes. Er vielen complete puzzelstukken op hun plek.
Ik ontdekte dat mijn energie een eigen manier van bewegen heeft. Dat ik niet gemaakt ben om één vaste route te volgen of mezelf in een methode te persen.

Mijn kracht zit in het afstemmen. In het luisteren en waarnemen. In aanwezig zijn.
Wanneer iemand bij me zit met een vraag, opent zich vanzelf een veld van mogelijkheden. Alsof er een deur opengaat naar precies datgene wat op dat moment gezien wil worden. Niet omdat ik het bedenk, maar omdat ik me ervoor openstel.

Dat is hoe ik werk. Niet vanuit een stappenplan. Maar vanuit afstemming. Vanuit vertrouwen.
Sinds ik mezelf toestemming heb gegeven om op die manier te werken, is er iets fundamenteels veranderd. Ik hoef niet langer te voldoen aan een beeld van hoe het zou moeten. Ik hoef alleen trouw te blijven aan mezelf. En juist daar begon mijn leven te stromen.

Want trouw zijn aan jezelf is de basis.
De basis van vrijheid. Van zichtbaarheid. Van vervulling. Van leven vanuit je eigen waarheid.

Voor mij begint die waarheid altijd in het lichaam. 
Connecten met je lichaam is essentieel, voor mij een belangrijk deel van helder kunnen nadenken.
Om te "weten" wat klopt voor jou, en wat niet meer klopt.
Om je plek sterk te houden. Om te voelen waar jij stopt en waar de ander begint. Je grenzen.
Daar leeft intuïtie. Ven binnenuit.
Daar weet je wanneer je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt. En de weg terug begint ook daar. 

We zijn hier niet om iemand anders te worden.
Ik geloof dat we hier zijn om steeds meer thuis te komen in wie we in wezen al zijn.
Dat is de reis die ik zelf heb gemaakt.
Ik hou van de reis die jij maakt, ik kijk heel graag met je mee. Niet om te vertellen hoe het anders of beter moet, maar om te helpen herinneren wie je bent, en haar te eren,
omdat je dat altijd al was geweest.